In het kader van onze reorganisatie - met als uitgangspunt: betere efficiency - had ik al eens met vijftien collega's een sessie bij Huib meegemaakt. Zijn directe aanpak sprak me aan. Zelfs als je zelf niet doorhebt dat je een excuus gebruikt, laat Huib je niet ontsnappen. Ik vind dat prettig. 

Dus toen we coachingsgesprekken bij hem kregen aangeboden, heb ik die kans aangegrepen. Altijd goed om je eigen blinde vlekken te kennen. Ik bleek bijvoorbeeld de neiging te hebben meteen 'ja' te zeggen als iemand aan mijn bureau kwam om te vragen of ik ruimte had voor extra werk en mijn agenda dat op het eerste gezicht toeliet. Terwijl het veel rustiger voelt om te zeggen: 'Ik wil je best helpen, maar kom er later op terug.'"

"Huib leerde me mijn eigen grenzen beter te bewaken. Dat deed hij afwisselend op zachte en op harde wijze. Soms dropte hij even een bommetje om te zien hoe ik zou reageren; heel verfrissend. En af en toe leek het wel of hij gedachten kon lezen. Dan had ik zelf al besloten om iets niet te zeggen omdat het bijvoorbeeld niet werkgerelateerd was, en stelde hij vervolgens een rake vraag over precies dat onderwerp.

En hij had van die leuke oneliners. 'Last of wens?' kon hij opeens uitroepen midden in een gesprek, waarna ik hem de eerste keer alleen maar verbijsterd kon aankijken. Iemand verandert pas als hij ergens last van heeft of iets echt wil, bedoelde hij daarmee. Die vraag echoot nog wel eens na in mijn hoofd...